Ισπανικό μανιφέστο

Παρακάτω σας παραθέτω το μανιφέστο των Ισπανών που έχουν κατέβει στους δρόμους και που το πήραμε απο το event ''ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΒΟΛΟ''.

...''Στο άρθρο αυτό μεταφράζουμε και αναδημοσιεύουμε από την ισπανόφωνη ιστοσελίδα http://democraciarealya.es/ το μανιφέστο πολιτών ενάντια στο πολιτικό... και χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η διατύπωση του μανιφέστο είναι ενωτική, αφήνοντας στην άκρη ιδεολογίες, κομματικές ταμπέλες, θρησκείες, και απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που ζουν στην Ισπανία. Ανάλογο μανιφέστο έχει δημοσιευθεί και από πολίτες της Πορτογαλίας.


toma la calle 15-05-2011

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν εσάς: τους ανθρώπους, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Οι άνθρωποι, που δουλεύουν σκληρά κάθε ημέρα για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω τους.
Μερικοί από μας θεωρούνται προοδευτικοί, άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί από εμάς πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολιτίκ, αλλά είμαστε όλοι ανήσυχοι και εξοργισμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά ανάμεσα σε πολιτικούς, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, αφήνοντας μας αβοήθητους, χωρίς φωνή.

Αυτή η κατάσταση έχει γίνει κανονικά, μια καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί. Ως εκ τούτου,υποστηρίζουμε ότι:

Οι προτεραιότητες για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία του πολιτισμού, η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων.

Αυτά είναι αναφαίρετες αξίες που πρέπει να ισχύουν στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, καθώς και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.

Η τρέχουσα κατάσταση της κυβέρνησης και του οικονομικού μας συστήματος, δεν φροντίζουν αυτά τα δικαιώματα, και με πολλούς τρόπους αποτελούν εμπόδιο για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Η δημοκρατία ανήκει στο λαό το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση αποτελείται από κάθε έναν από εμάς. Ωστόσο, στην Ισπανία, τα περισσότερα μέλη της πολιτικής τάξης δεν μας λαμβάνουν καν υπόψη. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μεταφέρουν τη φωνή μας στα θεσμικά όργανα, διευκολύνοντας την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών, κάτι που θα προσφέρει το μεγαλύτερο όφελος για την ευρύτερη κοινωνία. Ο ρόλος τους είναι να πλουτίσουν και να ευημερούν εις βάρος μας, που είμαστε απλοί θεατές της δικτατορίας των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων που έχουν στην κατοχή τους στην εξουσία μέσω του δικομματισμού των PP & PSOE.

Η επιθυμία για η εξουσία και τη συσσώρευση της σε λίγους δημιουργεί ανισότητα, ένταση και αδικία, η οποία οδηγεί στη βία, την οποία εμείς απορρίπτουμε.Το πεπαλαιωμένο και αφύσικο οικονομικό μοντέλο ωθεί την μηχανή της κοινωνίας σε έναν συνεχόμενο κύκλο όπου οι λίγοι πλουτίζουν και οι πολλοί γίνονται φτωχότεροι. μέχρι την κατάρρευση.

Η θέληση και ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος, όχι όσον αφορά την απόδοση και την ευημερία της κοινωνίας. Σπαταλώντας πόρους, μολύνοντας τον πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και δυσαρεστημένους πολίτες.

Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής σχεδιασμένης για να εμπλουτίσει μια μειοψηφία η οποία δεν αφορά τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμοι, αλλά χωρίς εμάς τίποτε από αυτά δεν θα υπήρχε, γιατί εμείς κινούμε τον κόσμο.

Αν ως κοινωνία δεν μάθουμε να εμπιστευόμαστε το μέλλον μας, ζώντας σε μια ανεξέλεγκτη οικονομία η οποία δεν επιστρέφει ποτέ τον παραγόμενο πλούτο στους περισσότερους, δεν θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε τις αδικία απ’ την οποία υποφέρουμε.

Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι ένα προϊόν αυτού που αγοράζω ,του λόγου για τον οποίο το αγοράζω, ούτε αυτού από τον οποίο το αγοράζω
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε .Γνωρίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.

Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.''

Τέτοιοι που είμαστε, καλά να πάθουμε

Ακούω αυτόν τον καιρό τις ειδήσεις, για το ΔΝΤ, το μνημόνιο, την Τρόικα, για το πως οι κυβερνήσεις από το 1980 και μετά είχαν τεχνικά καταστρέψει την οικονομία της χώρας μας... Καλά όλα αυτά, αλλά το πρόβλημα δεν έγκειται μονάχα εκεί! Τον απλό λαό, πότε θα τον βάλει κάποιος στην θέση του? Πότε 8α πάψει επιτέλους να γκρινιάζει και να καταλάβει πως και Ο ΙΔΙΟΣ είναι μέρος του προβλήματος και πως ΚΑΙ με τις δικές του πράξεις φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.... Θέλετε παραδείγματα? Θα τα έχετε, ευθύς αμέσως.

1) Το φτηνό και το εισαγόμενο, το πληρώνεις ακριβότερα:
Περίεργος τίτλος έτσι? Την δεκαετία του '80 υπήρχε ένας πολύ γραφικός τυπάκος (κάποιοι μάλιστα από εμάς είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε και μέσω των γραπτών του στην ''Κοινωνική και Πολιτική αγωγή'' στο σχολείο) με όνομα Νίκος Πουλαντζάς, ο οποίος πραγματικά ξελαρυγγιαζόταν και παρότρυνε τους Έλληνες να αγοράζουν εγχώρια προϊόντα ακόμα κι αν κόστιζαν λιγάκι παραπάνω ή να μην είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με τα ξένα.. Κι αυτό γιατί τα λεφτά ξοδεύονταν από Έλληνες σε Έλληνες και ξαναγύριζαν στον Έλληνα πολίτη εν μέσω φόρων, σε υποδομές. Έκαναν δηλαδή τέλειο κύκλο. Το slogan που παιζόταν και στις τηλεοράσεις ΚΑΙ Η ΔΡΑΧΜΗ ΣΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ, δεν είχε καθόλου άδικο. Αλλά, ποιος το θυμάται πλέον...?
Ήταν η εποχή των εισαγόμενων: ρουχισμός από την Ιταλία (γιατί ήταν μέσα στην μόδα), ηλεκτρονικά από την Ιαπωνία (γιατί κρατάνε μια ζωή), Αυτοκίνητα από την Γερμανία (γιατί είναι ''σκυλιά''), τσιγάρα εξωτερικού (γιατί όπως και να το κάνουμε είναι πιο ''μουράτα'')... Σκέφτηκε όμως κανείς την Ελληνική Κλωστοϋφαντουργική στην Θεσσαλία? την βιομηχανική ζώνη του Περάματος που ήταν εξειδικευμένη στην υψηλή τεχνολογία με εταιρίες όπως η Crypto και η ΜελΤεκ? Την ΕλΒΟ στην Θεσσαλονίκη και τα τρακτέρ, καμπινάτα, και νταλίκες που έφτιαχνε? τα καπνά Σερρών? Ποιος πλέον γνωρίζει τον Παπαστράτο, και τον περίφημο Άσσο του?


η διαφήμιση που σας ενδιαφέρει είναι η έκτη.
Λυπάμαι αλλά δεν την βρήκα μόνη της που8ενα...

2) Δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σου πάρει και το σπίτι:
Όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε χρησιμοποιήσει για τον ένα ή για τον άλλο λόγο αλλοδαπούς εργάτες παράνομα. Κι αυτό γιατί κοστίζουν λίγο σαν μεροκάματο, δεν τους πληρώνουμε ΙΚΑ (άρα μας κοστίζουν ακόμα πιο λίγο) και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι...
Πρέπει να είμαστε, όμως? Ας τα δούμε αναλυτικά τα πράγματα:
Το ημερομίσθιο του Έλληνα εργάτη ήταν και παραμένει πιο υψηλό από του αλλοδαπού. Επίσης ο εργοδότης πρέπει να του κολλάει ένσημα ώστε να έχει την δυνατότητα κάποια στιγμή στην ζωή του να βγει σε σύνταξη, να έχει Ιατροφαρμακευτική περί8αλψη κτλπ. Αυτά τα λεφτά όμως δεν έμεναν εκεί... Ο εργάτης αγόραζε τρόφιμα για την οικογένεια του, ρουχισμό, ηλεκτρικά είδη, μακάρι και κάνα σπιτάκι μετά από χρόνια οικονομιών... Κι ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Ο αλλοδαπός, τα λεφτά που 8α πάρει, ΔΕΝ θα τα επενδύσει στην Ελλάδα, 8α τα στείλει πίσω στην χώρα του. Κι αυτό γιατί τα ίδια λεφτά εκεί έχουν μεγαλύτερη αγοραστική αξία. Τι σημαίνει αυτό?
Παράδειγμα: Με 20 ευρώ στην Ελλάδα κάποιος (με λίγη τύχη) βρίσκει και αγοράζει 10 πίτες και 2 μπύρες. Με τα ίδια λεφτά σε μια οποιαδήποτε χώρα του ανατολικού μπλοκ τρώει πλουσιοπάροχα μια παρέα 6 φίλων σε ταβέρνα, συν το κρασί (τουλάχιστον στην Αλβανία έτσι είναι, -εμπειρία του γράφοντα-). Επίσης το γεγονός πως δεν του πληρώνουμε ΙΚΑ, πάλι εναντίον μας στρέφεται, καθώς μόλις φτάσει τα 65 χρόνια, όπως και να έχει 8α πάρει σύνταξη (την κατώτερη δυνατή, αλλά 8α πάρει) κι ας μην έχει ποτέ του δώσει ένα ευρώ στο κράτος. Επίσης χωρίς την επίδοση του ΙΚΑ, είναι πολύ δύσκολος και ο έλεγχος της επίδοσης του ΦΠΑ, άρα, ΔΙΠΛΑ χαμένος ο Έλληνας πολίτης. Και αν σκεφτεί κανείς πως ο ξένος ''παίρνει'' και την 8έση του Έλληνα συναδέλφου του, ΤΡΙΠΛΑ χαμένος ο Έλληνας. Το αποτέλεσμα? έχουν γεμίσει οι πόλεις μας με αλλοδαπούς (καθώς βρίσκουν κάποια δουλειά ακόμα και περιστασιακά) η εγκληματικότητα έχει ανέβει κατακόρυφα (δεν τους αδικώ, αν δεν έχεις να φας, πρέπει να βρεις τρόπο να επιβιώσεις με ΟΤΙ τρόπο μπορείς) κι εμείς χαιρόμαστε που πιάσαμε κορόιδο τον Αλβανό και του δώσαμε 50 ευρώ για 4 μέρες σκληρή δουλεία...
Μήπως όμως τελικά τα κορόιδα είμαστε εμείς?

3) Ένας κόσμος οικονομικός, διαβολικά πλασμένος:
Κάποτε, είχαμε τα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά (από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, και τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια). Κάποτε ήμασταν η πιο μεγάλη ναυτική δύναμη στον κόσμο. Κάποτε είχαμε και την Ολυμπιακή αεροπορία. Κάποτε ο πιο πλούσιος άν8ρωπος του κόσμου ήταν Έλληνας... Και τώρα?
Τώρα, όλες οι μεγάλες Ελληνικές εταιρίες κάνουν ανοίγματα στο εξωτερικό όπου κοστίζει φτηνότερα το εργατικό δυναμικό (κάνοντας παράλληλα κλεισίματα στον ελληνικό χώρο) και μεταφέρουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και πληρωμής φόρων σε χώρες τριτοκοσμικές με γνώμονα το κέρδος (για παράδειγμα τα ελληνικά πλοία, που πλέουν με σημαίες Παναμά κτλπ).
Και ποιος ο λόγος? Εκεί έχει μικρότερο συντελεστή ΦΠΑ!
Στο χωριό μου έλεγαν πως όποιος πάει για τα πολλά, χάνει και τα λίγα. Δεν μας άρεσε το ποσοστό που πρότειναν πάντοτε οι Έλληνες εφοπλιστές σαν φόρο, 8έλαμε το διπλάσιο και παραπάνω. Τώρα που δεν παίρνουμε ούτε αυτό, γκρινιάζουμε. Αλλά...

4) Να απλώνεις τα πόδια μέχρι εκεί που φτάνει το σεντόνι σου:
Σοφή παροιμία του παππού, μόνο που κανείς ποτέ δεν τον άκουσε... Κι έτσι έχουμε βρεθεί ξαφνικά όλοι με υπερ λουξ αμάξια, με μεζονέτες στα πιο εξωτικά μέρη, με διακοπές στο εξωτερικό δυο φορές τον χρόνο (μια τα Χριστούγεννα και μια το καλοκαίρι) και για όλα αυτά, υπάρχει η MasterCard.
Σωστά? ΛΑΘΟΣ και μάλιστα μεγάλο! Βλέπετε όλα αυτά τα αγαθά που αγοράσατε σε 1550 δόσεις μέσω του δανείου ή της πιστωτικής σας κάρτας, έχουν τόκο. Και φυσικά μην περιμένετε πως το ελληνικό δημόσιο θα πάρει τίποτα πίσω... Όλοι αυτοί οι οργανισμοί είναι παγκόσμιοι, αμερικάνικοι, Ισραηλινοί και Ελβετικοί κυρίως. Και άμα δεν έχεις να πληρώσεις? Ουπς, την πάτησες. Αλλά, καλά να πάθεις! Την επόμενη φορά να είσαι πιο προσεκτικός γιδοβοσκέ, που μου θες την Ferrari για να πηγαίνεις στην στάνη σου, ή μπετατζή που μου θες την Χ5 για να κουβαλάς αμμοχάλικο...

Συνοψίζοντας λοιπον, την κρίση την δημιουργήσαμε μόνοι μας, την τρέφουμε μόνοι μας και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο οι Βρωμοέλληνας (όρος των Γερμανών για εμάς,κατά την δεκαετία του 1950. Πόσο δίκιο είχαν!) δεν βάζει καλά στο κεφάλι του πως ότι κερδίζει σήμερα, το χάνει διπλό αύριο. Συνεπώς, να μην καθόμαστε να βρίζουμε μονάχα τα κόμματα και την γενικότερη πολιτική ηγεσία για την κρίση που υπάρχει, όταν οι κύριοι υπαίτιοι είμαστε εμείς και να κοιτάξουμε να αλλάξουμε λογική όσο είναι ακόμα καιρός.

Χαρίλαος - Wolf Μαρτζούκος


P.s: Φίλοι αναγνώστες Το ξέρω πως ελάχιστοι 8α το διαβάσετε ολόκληρα, και από αυτούς που θα το κάνουν, ακόμα πιο λίγοι θα απαντήσουν. Αλλά αν έχετε επιχειρήματα ή να προσθέσετε κάτι (και όχι βλακείες του τύπου, μεγάλε τέλειο άρθρο, ή τι μ****κίες λες) σας παρακαλώ πολύ αφήστε τα και Θα απαντήσω σε όλους. Επίσης αν θέλετε, προωθήστε το και σε άλλα site, αναρτήστε το όπου και όπως μπορείτε, και ίσως μια μέρα να φτάσει στα αυτιά εκείνου που πρέπει να φτάσει... Να θυμάστε, το Ιντερνετ και τα ΜΜΕ είναι δύναμη. Η δύναμη του απλού πολίτη να εκφράσει την άποψη του...
Καλή τύχη και υπομονή, σε όλους!!!

ΦΤΑΙΩ

Εγώ το 'κανα! Εγώ τα σκάτωσα! Εγώ φταίω!

Καημό το 'χω να γνωρίσω κάποιον/α που να είναι μάγκας. Να διαθέτει πνευματικούς όρχεις αδερφέ, να παραδέχεται τα λάθη του, να αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Να μπορεί να μου πει "εγώ φταίω!" όταν φταίει στ' αλήθεια.
Αμ δε...οι μεγαλύτερες μάχες δίνονται για τη μη ανάληψη της ευθύνης. Ξεκινώντας από μια απλή σχέση μέχρι και την πολιτική. Ποτέ δεν φταίει ο κύριος υπεύθυνος. Φταίει ο καιρός, οι συμπτώσεις, η μαύρη μοίρα, εσύ, ο κόσμος, οι άλλοι, η κακιά η ώρα...

O ίδιος ποτέ!

Κι έχω βαρεθεί να βγάζω πάντα εγώ το φίδι απ' την τρύπα. Εγώ να πληρώνω για τα κλεμμένα, εγώ να φταίω για τη διαφθορά, εγώ να φταίω για τα φακελλάκια, εγώ
να φταίω για τις γκομενοδουλειές σου, εγώ να φταίω για τα εργασιακά, εγώ να φταίω για τις βάρδιες, εγώ να φταίω που είσαι κοινωνικά και κανονικά ανεπαρκής, εγώ να φταίω που χωρίσαμε,εγώ να φταίω που δεν φούσκωσε το κέικ, εγώ να φταίω που ήταν μάπα το καρπούζι, εγώ να φταίω που δεν ξαναβρεθήκαμε...

Αυτό πια δεν είναι φίδι, η Λερναία Ύδρα είναι. Και μου ζητάς να γίνω Ηρακλής και να κατορθώσω τον άθλο. Μόνο και μόνο για να μην πεις μια φορά, πως φταις εσύ.
Μόνο και μόνο για να μην βγει απ' το στόμα σου ένα φτωχό "συγνώμη".

Ε! ναι λοιπόν...αφού έτσι θες "ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ!!!" εντάξει?
Θα φορέσω κι απόψε τη λεοντή μου και θα βγω για άγριο clubing...
κι αν με συλλάβουν τίποτα τύποι με λευκά μια χαρά θα τους ακολουθήσω.

Είναι σίγουρο εκεί που θα με οδηγήσουν τουλάχιστον θα πάω με δικιά μου ευθύνη και θα φταις ΕΣΥ!!!

101 χρόνια από το Κίνημα στο Γουδί

Στη χώρα της ανύπαρκτης Παιδείας, στην επικράτεια της Πετρούλας και του Χριστοφοράκου δεν θα ακούσετε λέξη, δεν θα διαβάσετε ούτε αράδα στις εφημερίδες για μια από τις σημαντικότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: το Κίνημα στο Γουδί του 1909… Της πρώτης εξέγερσης του 20ου αιώνα που δεν ήταν υποκινούμενη από καμιά ξένη, Μεγάλη Δύναμη αλλά και καμιά εσωτερική κάστα και της δεύτερης (η προηγούμενη ήταν αυτή της 3ης Σεπτεμβρίου) μετά την Ελληνική Επανάσταση.


Κανείς δεν θυμάται γιατί κανείς δεν θέλει να θυμάται, γιατί κανείς δεν μπορεί πλέον να θυμάται αφού οι φορείς της μνήμης έχουν άλλα “σημαντικότερα” να γράψουν. Π.χ. για το αν θα γίνουν ή δεν θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο ή αν τα κυλικεία στα πλοία προσφέρουν το τοστ προς 3 και 40 . Κόμματα και εφημερίδες έχουν εκχωρήσει την ιστορία στους τηλε-ιστορικούς.. Κατάντια!

«Ανδρες με τα γερά κορμιά -εσάς λέω του Συνδέσμου λεβέντες!- νέοι με τα γελαστά χρώματα και την αστραπή στο μάτι, πού είσθε;.. Εχω τόσον καιρό (μέρες έσβησαν, έφυγαν μήνες) σας καρτερώ και μαζί μου ο Λαός, βάνω τ’ αυτί μου κι ακροάζομαι τον ερχομό σας, για τον ερχομό σας ακροάζεται το έθνος, το ρυθμικό βηματισμό σας προσμένει η ονειροπλέχτρα Φυλή. Σας είδε μιαν αυγή σαν όνειρο τερπνό μέσ’ στον βαρύ τον ύπνο της και πήδησε ξαφνιασμένη κι απορούσα. Εκεί στον κάμπο του Γουδί σάλεψαν ίσκιοι, στο σκοτάδι το βαθύ άστραψαν θυμοί – έτριξαν προγονικά κόκαλα. Και την αυγή, την ώρα που ο ήλιος έβγαινεν αντίκρυ, αψύς και θυμωμένος, αποφασισμένος να φτάσει στο βασίλεμά του, χαλώντας κάθ’ εμπόδιο, σας είδε με το ντουφέκι στο πλευρό, ορκισμένους να κάμετε πατρίδα ή να χαθείτε!.. Σας είδε και στέναξε: Σώθηκα!… Μα από τότε δε σας βλέπει πουθενά! Τι γινήκατε;»

…έγραφε στην Εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ» στις 16/10/1909,ο Ανδρέας Καρκαβίτσας! Εκατό χρόνια μετά κανείς δεν χαλαλίζει ούτε μισή επιφυλλίδα για το Κίνημα στο Γουδί που ξέσπασε σαν σήμερα, ξημερώματα 15ης Αυγούστου του 1909… Τι γίνηκε τότε; Τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου του 1909 η Αθήνα των 80.000 κατοίκων δεν κοιμόταν. Αμαξες και οχήματα με εκατοντάδες αξιωματικούς και στρατιώτες κατευθύνονταν προς το στρατόπεδο της Φρουράς των Αθηνών στο Γουδί. Με το πρώτο φως στο πεδίο ασκήσεων του στρατοπέδου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι 449 αξιωματικοί, 2.546 στρατιώτες και ναύτες και 67 χωροφύλακες, όλοι οπλισμένοι, διαθέτοντας επιπλέον και 22 πυροβόλα διακηρύσσοντας την αντίθεσή τους προς την κυβέρνηση Δ. Ράλλη και την υποστήριξή τους προς το πρόγραμμα του «Στρατιωτικού Συνδέσμου».

Το Κίνημα στο Γουδί παρά το οτι έγινε από στρατιωτικούς, ήταν ένα αστικό κίνημα. Το πρώτο και ίσως το μοναδικό αστικό κίνημα στην ελληνική ιστορία.
Γιάννης Κορδάτος χαρακτηρίζει τους αξιωματικούς του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» ως «εμπροσθοφυλακή της αστικής τάξης που από τις ιδιομορφίες της εθνικής οικονομίας μας δεν είχε ακόμα ανδρωθεί ώστε μόνη της να βγάλει από τη μέση τον παλαιοκομματισμό και να χαράξει νέα κοινωνική πολιτική». Ο Γ. Βεντήρης μιλάει για αστική επανάσταση και δε διστάζει να ισχυριστεί πως μετά το Γουδί προέκυψε το αστικό – εθνικό κράτος, με ηγέτη τον Ελ. Βενιζέλο. Ο Θ. Πάγκαλος μιλάει για δυσφορία και αγανάκτηση που ήταν «έκδηλος και σφοδρά εις όλας τας κοινωνικάς τάξεις» ώστε «και οι πλέον αδιάφοροι και απαθείς δεν ήτο δυνατόν να μην εξεγερθούν». Ο στρατηγός Στ. Σαράφης σημειώνει ότι «η επανάσταση αυτή επιβλήθηκε γιατί είχε λαϊκό υπόβαθρο», ενώ ο Σπ. Μελάς κάνει λόγο για ακράτητη λαϊκή αγανάκτηση.

Και πραγματικά, ένα μήνα μετά, στις 14 Σεπτέμβρη 1909 ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά με συλλαλητήριο εξέφρασαν την υποστήριξή τους στο κίνημα, διατυπώνοντας αληθινά ριζοσπαστικές διεκδικήσεις για την εποχή, όπως: Επιβολή φόρου στο εισόδημα, προστασία της παραγωγής, μεταβολή των υπαλλήλων σε υπηρέτες του λαού, βελτίωση της θέσης των εργατών, καταδίκη της τοκογλυφίας.

Οι στρατιωτικοί δεν τολμούν να προχωρήσουν τόσο όσο ο λαός απαιτούσε και οι ιστορικές συνθήκες επέτρεπαν. Συντηρητικοί φύσει και θέση αναζητούν το συμβιβασμό με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, επιδιώκοντας μικρότερες αλλαγές. Παρ’ όλα αυτά προκαλούν την πτώση της κυβέρνησης του Δ. Ράλλη, ενώ υποχρεώνουν τα ανάκτορα να αποδεχτούν ένα από τα βασικά του αιτήματα, που ήταν η απομάκρυνση του διαδόχου και των πριγκίπων από το στράτευμα.

Το κίνημα στο Γουδί ήταν πραγματικά ένα αστικό κίνημα με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, που έφερε μια αλλαγή στον εσωτερικό συσχετισμό της τότε εξουσίας, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την αστική τάξη έναντι των φεουδαρχών. Δεν μπορούσε να προχωρήσει περισσότερο… Δεν προχώρησε όμως και λίγο με αποκορύφωμα την είσοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο οποίος καλείται από το «Στρατιωτικό Σύνδεσμο», στα τέλη του 1909, να έρθει, στην τότε Ελλάδα, από την Κρήτη που δεν είχε ακόμη ενσωματωθεί στην ελληνική επικράτεια.

«Η άφιξή του –γράφει ο Ν. Σβορώνος– ανοίγει νέα περίοδο στην ελληνική Ιστορία».

Αυτό ήταν το Κίνημα στο Γουδί που κανείς δεν θέλει να θυμάται μόλις 101 χρόνια μετά!!!

Ισως γι αυτό να μην φταίει μόνο η αγραμματοσύνη μας. Ισως να μην φταίει το οτι τέτοια θέματα δεν “πουλάνε”.

Ισως αυτή η μνήμη να μην συμφέρει κανέναν γιατί το Κίνημα στο Γουδί θυμίζει πως τότε όπως και τώρα η ελληνική κοινωνία και οι κορυφαίοι παράγοντες της εξουσίας ήσαν βουτηγμένοι σε μια επικίνδυνη κρίση αξιοπιστίας υπηρετώντας συμφέροντα και συγκαλύπτοντας σκάνδαλα, οδηγώντας την Ελλάδα σε μεγαλοϊδεατισμούς και μεγάλες τραγωδίες…

Τραγωδίες που τελικά δεν αποφύγαμε…

La libertà. cos'è la libertà

La lezione più significativa che ho ricevuto a proposito del concetto di libertà, me l’ha data il mio criceto.

• Sai come vanno certe cose, tua sorella si innamora del criceto, tu lo compri, lui ci gioca tre giorni e poi te lo ciucci tu per un anno e passa, finchè muore pasciuto e rimpianto.Bene, se ne viveva in una gabbietta piccola piccola, con la sua ruota, metafora della vita, dove correva correva e stava sempre nel medesimo posto, finchè un giorno per distrazione lasciai aperta la porticina e lui fuggì andandosi a cacciare in un remoto angolodella cucina.A nulla servirono i tentativi per stanarlo da lì, finchè il mattino dopo, al rumore della scatola del suo mangime contro le sbarre, eccolo arrivare pimpante e fresco e piazzarsi da solo dentro la prigione.Accidenti, mi dissi, vuoi vedere che la libertà si può barattare per una manciata di semini?

• La seconda lezione mi venne quando cambiai la gabbietta con una più grande lui felice correva qua e là per la libertà ritrovata. Vuoi vedere, mi dissi, che la libertà altro non è che una serie di gabbie, più piccole o più grandi, qualcuna addirittura d’oro o d’argento, ma sempre gabbie sono? Ed io a dire al criceto, guarda che la libertà è là fuori, dove c’è l’incognita del gatto e l’incombenza di procurarsi il cibo... ma lui nulla. Gli piaceva la sua libertà e se la tenne.

Perché vi dico questo? Ognuno cerca le sue ragioni....

Καλησπέρες σε όλους

Σας έλειψα? Μετά από μεγάλες θυσίες, γκρίνιες κτλπ. ο Ξενιτεμένος επέστρεψε!!! Σας χαιρετώ όλους, καλώς σας ξαναβρήκα, το βlog ξανάνοιξε και σερβίρει καφεδάκι. Σερβιριστείτε ελεύθερα, τσιμπήστε κουλουράκι κι απολαύστε με

Μα γιατί ρε παιδιά...